เกิดเป็นCมนุษย์สิ้นสุดแค่Gตาย ประดุจดังท่อนFไม้
ล้มEmทับAmโลกา หมดลมเมื่อAmไร
หาประโยชน์ใดเล่า ล้วนต้องถูกGเผา
หามEmไป Amป่าช้า ชีวิตยังAmมี
สร้างความดีไว้เถิด ได้ไม่เสียชาติGเกิด
ได้ไม่ต้องอายAmหมา
อันว่าความAmตายคือสัจธรรมความเที่ยง
สิ้นสรรพสำGเนียง เน่าEmเหม็นขึ้นAmมา
จะเอาอะDm Gไร.. จะเอาอะไรกันนักAmหนา