จุดประกายไฟBmให้ระเหิดมาเป็นควัน
ส่องตะเกียงพายุBmให้กำเนิดเป็นกลางวัน
ดับทุกข์ระทF#mมระบมความเจ็บปวด
ดับร้าวF#mรานรุนแรงกว่าจรวด
ถึงแม้นไม่มีBmหนทางพอเพียงกับความพอดี
ถึงแม้นไม่มีBmเงินทองมากองดั่งคนดวงดี
ก็ดีF#mแล้วคงมีสักวันที่ฉันได้รู้จัก
ก็ดีF#mและคงมีสักวันที่ฉันได้สัมผัส คงไม่อาจ
Bmแตะขอบฟ้าและสะเทือนไปถึงดวงดาว
Bmจิตย่อมรู้ ดูทรงไปอย่างยาวๆ
ระF#mเบิดลูกนั้นทำลายตัวตนได้อย่างแพรวพราว
F#mสะกิดให้รู้C#7ดูคนจากใจ