หนึ่งในเพลงลูกกรุงสุดคลาสสิกของ จิตติมา เจือใจ ประพันธ์คำร้องและทำนองโดย ทวีพงศ์ มณีนิล โดยเปรียบชีวิตดั่งไม้เลื้อยที่ต้องการหลักพักพิงใจและนำทางชีวิต