บางทีก็ไม่เข้าใจAทำไมเธอชอบทำลืม
หรือภาพเรามันดูเก่าเหมือนกะเป่าควันฟืน
เธอเหมือนEปีศาจมาเขย่าวันคืน
และก็ลอยหายไปเหมือนเขม่าควันปืน
และช่วยตอบAทีว่าผมต้องทำไง
ผมขอโทษที่จดจ้องอยู่กับบ้องควันไฟ Ah
Eจากนี้ไปต้องจำใจ
ต่อให้ผมมีกัญชาหรือกระท่อมพันใบ
ผมวิ่งตามเธอAไม่ทันเพราะเราห่างกันไกล
แปลกดีพิศวาสจังใจ
ผมประเมินความEรักผมประมาทมันไป
สิ่งที่เรียกว่าความคิดถึงมันเริ่มระบาดทันใด
บรรยากาศวันAเดิม และถ้าหากวันใด
เกิดคิดถึงผมหรือว่าอยากทำไร
และวันนี้Eผมก็มีคำถาม ว่าเธอจะพร้อมมั้ย
ถ้าต้องจากกันไป